Στα βουνά της Κερύνειας

 

Επίσκεψη στο Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα και το Αββαείο του Μπελλαπάις

Η επίσκεψή μου στο Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα και στο Αββαείο του Μπελλαπάις ήταν μια εμπειρία γεμάτη εικόνες, ιστορία και έντονα συναισθήματα. Είναι δύο τόποι που δεν εντυπωσιάζουν μόνο για τη σημασία τους στην ιστορία της Κύπρου, αλλά κυρίως για την ανεπανάληπτη ομορφιά του τοπίου που τους περιβάλλει.

---

Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα

Το κάστρο υψώνεται περήφανα στις πλαγιές του Πενταδακτύλου και από εκεί η θέα κόβει την ανάσα. Από τη μια πλευρά απλώνεται το γαλάζιο της θάλασσας και από την άλλη το επιβλητικό βουνό. Αυτός ο μοναδικός συνδυασμός βουνού και θάλασσας δημιουργεί ένα τοπίο που μοιάζει σχεδόν ονειρικό.

Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το κάστρο αποτέλεσε σημαντικό αμυντικό φρούριο και βασιλική κατοικία των Λουζινιανών. Από εδώ ελέγχονταν οι κινήσεις στην περιοχή και προστατευόταν η Κερύνεια και οι γύρω περιοχές.

Περπατώντας στα πέτρινα μονοπάτια και στα ερείπια των παλιών τειχών, νιώθει κανείς σαν να ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, σε μια εποχή ιπποτών, βασιλιάδων και μεγάλων ιστοριών. Κι όμως είναι στον τόπο μας. Δεκαπέντε λεπτά περίπου από τη Λευκωσία.

---

Αββαείο Μπελλαπάις

Λίγο πιο χαμηλά, φωλιασμένο στις πλαγιές του βουνού, βρίσκεται το πανέμορφο χωριό Μπελλαπάις. Τα στενά του δρομάκια, τα πέτρινα σπίτια και η γαλήνη του τόπου δημιουργούν μια ατμόσφαιρα μοναδική.

Από τα μπαλκόνια των σπιτιών η θέα είναι μαγευτική. Νιώθεις πως αν απλώσεις το χέρι σου μπορείς να αγγίξεις τη θάλασσα. Δεν Είναι μια εικόνα που θυμίζει παράδεισο. Έναν παράδεισο που δυστυχώς έχασαν οι κάτοικοι των σπιτιών αυτών.

Το Αββαείο του Μπελλαπάις, χτισμένο επίσης την εποχή της Φραγκοκρατίας από μοναχούς Αυγουστινιανούς, αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά γοτθικά μνημεία της Κύπρου και μαρτυρά τη μεγάλη ιστορική σημασία της περιοχής.

Δεν μπορεί να μην αναφερθεί ότι η ατμόσφαιρα ήταν τόσο καθαρή που τα χιονισμένα βουνά της οροσειράς του Ταύρου ήταν ορατά μέχρι την Κύπρο.

---

Σκέψεις στο τέλος της διαδρομής

Φεύγοντας από αυτούς τους τόπους, δεν παίρνει κανείς μαζί του μόνο φωτογραφίες, αλλά και σκέψεις.

Πώς μπορούμε να ξεχάσουμε κάτι που δεν γνωρίζουμε; Και για να το γνωρίσουμε, πρέπει πρώτα να επισκεφθούμε, να κατανοήσουμε και να αγαπήσουμε τον τόπο μας. Ίσως η λύση να είναι πιο εύκολη απ' όσον νομίζουμε, αν γνωρίσουμε και αγαπήσουμε πραγματικά τον τόπο μας.

Γιατί μόνο τότε η ιστορία παύει να είναι απλώς λέξεις στα βιβλία και γίνεται κομμάτι της μνήμης και της ψυχής μας. 🌿

Ιωάννης Καραολής

Εκπαιδευτικός - Φιλόλογος