Η αποχώρηση δεν είναι ήττα της σχέσης είναι σεβασμός προς τον εαυτό.
Εσωτερική δικαίωση
Το ζητούμενο δεν είναι να αναγνωριστείς από τον άλλον, αλλά να μπορείς να σταθείς ήρεμα μέσα στην επιλογή σου. Χωρίς την ανάγκη να πείσεις, να εξηγήσεις ή να δικαιωθείς.
Η μεγαλύτερη ωριμότητα είναι να μη χρειάζεσαι επιβεβαίωση για μια αλήθεια που έχεις ήδη αποδεχτεί.
Στο τέλος, η συναισθηματική ευθύνη δεν σε αφήνει μόνο/η σε επανασυνδέει. Όχι απαραίτητα με τον άλλον, αλλά με τον εαυτό σου σε μια πιο αληθινή εκδοχή του. Εκείνη που δεν χρειάζεται να αποδεικνύει, να εξηγεί ή να κρατά ισορροπίες για να αγαπηθεί.
Υπάρχει μια στιγμή σχεδόν αθόρυβη όπου συνειδητοποιείς ότι η ένταση έφυγε. Όχι επειδή λύθηκαν όλα, αλλά επειδή σταμάτησες να παλεύεις με αυτό που δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Και τότε, για πρώτη φορά, ανασαίνεις χωρίς να περιμένεις κάτι από κανέναν.
Η γαλήνη δεν έρχεται όταν διορθωθούν οι σχέσεις έρχεται όταν σταματάς να χάνεσαι μέσα τους.
Δεν είναι ότι ο πόνος εξαφανίζεται. Είναι ότι παύει να σε ορίζει. Παύει να σε σπρώχνει σε ρόλους που δεν σου ταιριάζουν και σε σιωπές που δεν σε εκφράζουν. Αυτό που μένει είναι χώρος. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, ξαναχτίζεται κάτι απλό αλλά ουσιαστικό η εμπιστοσύνη στον εαυτό.
Όταν αναλαμβάνεις τη συναισθηματική σου ευθύνη, δεν κλείνεις την καρδιά σου , της δίνεις σωστή κατεύθυνση . Και τότε η σχέση μπορεί και να σωθεί όχι επειδή αναγκάζεις τον άλλο, αλλά επειδή αλλάζει η παρουσία σου μέσα σε αυτήν. Η αυθεντικότητα σου γίνεται το νέο θεμέλιο.
Και κάπως έτσι, χωρίς δραματικές κορυφώσεις, έρχεται μια βαθιά αίσθηση πληρότητας. Όχι σαν επιβεβαίωση, αλλά σαν επιστροφή. Στο σώμα σου. Στη φωνή σου. Στην αίσθηση ότι μπορείς να είσαι σε σχέση χωρίς να μικραίνεις. Ότι μπορεί να υπάρξει χώρος για όλους, χωρίς θυσίες στον εαυτό σου.
Η σχέση δεν χάνεται όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη σου. Αντίθετα, σώζεται όταν σταματάς να χάνεσαι μέσα της και αφήνεις τον άλλον και τον εαυτό σου να υπάρξουν αληθινά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου