Η Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης

 Κάνοντας μια αναδρομή στα ΜΚΔ βρέθηκα αντιμέτωπος με μια ανάρτηση της καλής μου φίλης, Λιλας Κακαλέτρη , της οποίας τα άρθρα φιλοξενήθηκαν κι αγαπήθηκαν σ' αυτόν τον ιστιότοπο. Μια ανάρτηση για την ημέρα της Κυριακής της Σταυροπροσκηνησης που ο συμβολισμός της ειναι παναθρώπινος και  αγγίζει τις ψυχές των ανθρώπων κάθε θρησκευτικής ή μη θρησκευόμενης πεποίθησης . Γράφει λοιπόν η αγαπητή μας φίλη :

Στο μέσο της διαδρομής, εκεί που η κόπωση αρχίζει να θολώνει το κίνητρο, η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως λειτουργεί ως μια υπαρξιακή στάση ανεφοδιασμού. Δεν πρόκειται για μια τυπική τελετουργία αλλά για την αναμέτρηση του ανθρώπου με την ίδια του την ευθραυστότητα. Στο κέντρο της Τεσσαρακοστής, ο Σταυρός στέκεται ως ένα «ψυχολογικό τοτέμ» που λέει…, «Επιτρέπεται να είσαι κουρασμένος/η  αλλά δεν επιτρέπεται να παραιτηθείς». Η ημέρα αυτή μας υπενθυμίζει ότι ο «σταυρός» που κουβαλάμε δεν είναι καταδίκη αλλά το εργαλείο με το οποίο σμιλεύουμε τον εαυτό που θα υποδεχθεί το φως. Στο κέντρο κάθε προσωπικής διαδρομής εκεί που η κούραση απειλεί να θολώσει το νόημα, ο Σταυρός προβάλλει ως ένας ψυχικός επιταχυντής. Δεν είναι ένα σύμβολο παθητικής υποταγής στη μοίρα αλλά η πρόσκληση για μια ενεργητική αποδοχή της ανθρώπινης συνθήκης. Η «προσκύνησή» του δεν είναι τίποτα άλλο από την έντιμη συμφιλίωση με τις δικές μας σκιές και τα τραύματα που μας διαμορφώνουν. Σήμερα, στο μεταίχμιο της δικής μου προσπάθειας, σταματώ για να κοιτάξω κατάματα τον «σταυρό» μου. Δεν τον βλέπω πια ως μια τιμωρία ή ένα τυχαίο εμπόδιο που μου έκλεισε τον δρόμο αλλά ως το αρχιτεκτονικό σχέδιο της δικής μου αντοχής.

Καταλαβαίνω πλέον πως η παθητική υπομονή αυτό το βουβό σφίξιμο των δοντιών δεν αρκεί. Η πραγματική μου ελευθερία ξεκινά εκεί που τελειώνει η άρνηση. Επιλέγω την ενεργητική αποδοχή δεν περιμένω απλώς να περάσει η καταιγίδα, αλλά μαθαίνω να πλοηγούμαι μέσα σε αυτήν. Ο Σταυρός που φέρω δεν είναι το βάρος που με λυγίζει  είναι ο άξονας που με κρατά όρθια όταν όλα γύρω μου κλονίζονται.

Ο Σταυρός στέκεται όρθιος  υπενθυμίζοντάς μας ότι ακόμα και στην πιο καθηλωτική δοκιμασία, ο άνθρωπος διατηρεί την κάθετη δύναμη της υπέρβασης. Η «Ανάσταση» δεν είναι ένα μακρινό έπαθλο αλλά η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι ο «σταυρός» μας δεν ήταν το εμπόδιο, αλλά το εργαλείο για να σμιλέψουμε έναν ελεύθερο & ολοκληρωμένο εαυτό. Στο τέλος δεν μας σώζει η απουσία του πόνου αλλά το νόημα που καταφέραμε να βρούμε μέσα σε αυτόν.  

Δεν αναζητώ μια μαγική λύτρωση από το πουθενά. Η  προσωπική μου ίαση γεννιέται τη στιγμή που μετατρέπω τη δοκιμασία μου σε σκοπό.  Είναι η βεβαιότητα ότι τίποτα δεν πάει χαμένο, αρκεί να έχω το σθένος να μεταβολίσω την οδύνη σε γνώση και τον φόβο σε φως. Στο τέλος όταν σταματάμε να παλεύουμε ενάντια στις δυσκολίες μας και αρχίζουμε να δουλεύουμε με αυτές τότε το βάρος μεταβολίζεται σε βάθος και αναγνωρίζουμε  ότι μέσα σε αυτές κρύβεται η μαγιά της δικής μας Ανάστασης.  

Χρόνια πολλά ! 🙏🙏🤍🤍

Και την ευχαριστούμε για την ανάρτηση της !