Μια βόλτα στους πορτοκαλεώνες μας, στην ελεύθερη πλευρά του χωριού μας, στην Κατωκοπιά. Ευλογημένος τόπος η Κατωκοπιά. Το έδαφος γόνιμο· ανθίζουν καταπράσινες πορτοκαλιές, μανταρινιές, λεμονιές, κάθε λογής εσπεριδοειδή. Ανάμεσά τους πατάτες, καρπούζια, όσπρια κι ένα σωρό οπωροκηπευτικά. Μια γη που ξέρει να δίνει.
Περπατώντας μέσα στο περιβόλι, οι ευωδιές ξυπνούν τα παιδικά μας χρόνια. Τότε που βοηθούσαμε τους δικούς μας να κόβουν τα ολόφρεσκα πορτοκάλια, για να πουληθούν στους παραγωγούς και να γεμίσουν τις αγορές των πόλεων. Θυμάμαι τους γονείς μας, τους θείους και τους παππούδες, με τα μαντήλια δεμένα στο κεφάλι, να δουλεύουν ακατάπαυστα κάτω από τον ήλιο και το κρύο— και όμως να το χαίρονται. Γιατί η γη αυτή δεν ήταν μόνο κόπος· ήταν ζωή.
Καθώς προχωρώ πιο βαθιά στο περιβόλι, ο ορίζοντας ανοίγει. Αχνοφαίνεται η καταγάλανη θάλασσα του Ξερού, εκείνη η εμβληματική καυκάλα που οι παλιοί λένε πως είναι το χωριό Καπούτι. Κι αριστερά και δεξιά υψώνονται σαν φρουροί τα δυο βουνά της Κύπρου: το Τρόοδος και ο Πενταδάκτυλος. Στέκουν εκεί, σιωπηλά, σαν να κρατούν μνήμη και ιστορία.
Στον δρόμο της επιστροφής κάνω έναν μικρό σταθμό. Και ξαφνικά, μπροστά μου, φαίνεται το χωριό μας. Το σπίτι των γονιών μου. Ζουμάρω με το κινητό, αγγίζω την οθόνη και για μια στιγμή νομίζω πως μπορώ να το πιάσω, να το χαϊδέψω, να νιώσω την αυλή και τους τοίχους του.
Οι αλκυονίδες μέρες του χειμώνα μυρίζουν άνοιξη στους δικούς μας πορτοκαλόκηπους. Κι όσο αυτές οι μυρωδιές μένουν ζωντανές μέσα μας, όσο η γη της Κατωκοπιάς καρποφορεί στην καρδιά μας, το χωριό μας δεν χάνεται. Ζει στη μνήμη, στη νοσταλγία και στην ελπίδα της επιστροφής.
Ιωάννης Καραολής
Φιλόλογος - Εκπαιδευτικός
https://vm.tiktok.com/ZNRydyhbS/
Τι όμορφη εικόνα και τι μνήμη γεμάτη ρίζες. Η Κατωκοπιά δεν είναι απλώς τόπος είναι μνήμη, μόχθος και ευλογία μαζί. Η γη που περιγράφετε κουβαλά ανθρώπους, ιστορίες και μια συνέχεια που συγκινεί. Ευχαριστώ που τη μοιραστήκατε τέτοια κείμενα κρατούν τον τόπο ζωντανό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ' ευχαριστω πολύ Λιλα μου. Ειναι μνήμη και συνέχεια. Ειναι και η αναλγησία των κυβερνώντων να δράσουν ουσιαστικά , να πουν αλήθειες και να επιστρέψουν όσοι πρόσφυγες μπορουν στα σπίτια τους και οι Κερύνειώτες είτε να αποζημιωθούν είτε να εξασφαλίσουν δικαίωμα δευτερης κατοικίας στον τόπο τους. Έμαθαν μονο να κάθονται στγν καρέκλα, να κτιζουν καρέκλες στο ονομα της Κερύνειας και να το προβάλλουν ως δικαιολογία για μη λυση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔιάβασα το άρθρο με μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Ήδη από τις πρώτες γραμμές είχα την αίσθηση ότι εδώ δεν πρόκειται μόνο για μία βόλτα στην εξοχή. Δύο λέξεις μόνο χροιαζόταν "ελεύθερη πλευρά", ώστε να ξέρω ότι η οδυνηρή ιστορία της Κύπρου θα με συνοδέψει. Εδώ δεν έχουμε μόνο τις όμορφες περιγραφές του κήπου - τις μυρωδιές, τα χρώματα, τις γεύσεις των φρούτων, αλλά πολύ γρήγορα κάνουμε παρέα με τον παρελθόν και με τους ανθρώπους που πότιζαν την γη καθημερινά με τον ιδρώτά τους, που άγγιζαν τη γη με τα ίδια τα χέρια τους. Με τους ανθρώπους μπαίνει και γίνει ζωντανή η ιστορία τους και εκείνη της Κύπρου. Το κορυφαίο θέαμα που μου χτίπισε την καρδιά τόσο έντονα ήταν η εικόνα του σπιτιού όπως τη βλέπει μέσα στον φακό ο συγγραφέας. Χωρίς υπερβολή, χωρίς δάκρυα ξέρουμε τη λύπη, τόσο και την προσωπική, αλλά και την πιο γενική ανησυχία για την Κύπρο. Ανασύρωντας τις αναμνήσεις του Χωριού από την ιστορία και καταθέτωντας πραγματικούς ανθρώπους στη μέση της προσοχής μας, αισθάνομαι ότι κάτι άλλο σημαντικό με κοιτάζει στα μάτια - η ανάγκη να θυμόμαστε, να μη ξεχνάμε ούτε το παρελθόν ούτε την ιστορία του τόπου. Η μνήμη μπορεί ν' είναι εύθραυστη και μπορεί και ν' αδυνατίζει με το πέρασμα των ανθρώπων και χρόνου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο συγγραφέα για το στοχασμό του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ' ευχαριστώ πολύ Σάιμον για τα καλα σου λογια. Ιδιαίτερα τιμητική και σημαντική η άποψη σου για μένα.
Διαγραφή